پیچیدگی این همه زیبایی
یک اعتراف ساده می‌خواهد؛

بله،
حقیقت این است که تو زیبایی
و من
کم آورده‌ام
.
.
.
حال از این‌جا برو
بگذار تا که در رویای خویش
اندکی آرام بگیرم.

.

.

چشم‌ها را دیگر،
نباید شست
باید بست
و در انتظار باران نشست...

.

.

.

ها کن... 
بگذار هوای تو
                   شمّ مرا به بازی بگیرد

هوا را به میهمانی ببر
عطر یاس را، تو طنین انداز!

نفس‌های سینه‌ات را
                             در فضای دردآلود بیشه‌ام
بازدم کن
                محکم‌تر از همیشه...

زنده کن هوا را
                    و هوای مرا
                                    شمیم حوّایی ببخش

بگذار که های و هوی تو
                   شیشه‌ی شفاف تنهایی مرا 
                                                   به عطر یاس بیالاید

ها کن
شبیه یک آه، که از قعر سینه برمی‌آید

نگذار که ساده بگیرند برف‌ها
                                      گرمای تو را
نگذار که دست‌های سرد
                                      تا سحر نعشه بمانند

ها کن و دوباره
هوا را به میهمانی ببر
عطر یاس را، تو طنین انداز!

داستانِ ملاقات تو
داستانِ یک رابطه‌ی علت و معلولی است...

ناگاه که دیده‌ای بر تو می‌گشایم
معلولی به نام دل‌باختگی
دوباره سوگوارم می‌کند
که تو را باری دیدم
و تمامی عهدهایم به سان شیشه‌ای در هم شکست...

چه می‌خواهی با تو بگویم،
وقتی که حضورت یک قانون است برای من؟
وقتی که همه‌ی شعرهایم در سینه حبس است
و می‌دانم که مرا از تو گریزی نیست؟

آری... هیچ بی‌راه نمی‌گویم؛ تو درست خود ِ قانونی
و من گریز از قانون تو را
 هرگز نمی‌خواهم

شبانه،
حرامی بوسه‌ای نرم،
چه آرام رقص را به لب‌هایش آورده بود...

و حال آن که هوای آسمان در سر داشت
و پروای سپیدی مهتاب،
آن بالاترها،
رعشه به دست‌هایش می‌انداخت...
...
نسیم،
میهمان خلوت عاشقانه بود
و تپش‌ها،
نگران معصومیتی که بر باد می‌رفت...

چه می‌خواست از این همه تاریکی؟
کسی نمی‌دانست...
و کسی نمی‌پرسید...
و نفس‌ها حبس بود
و تا آن جا که فرصت بود،
حبس می‌ماند
و گاه گاهی به چهره‌ی تلخ یک همراه
بازدم می‌شد.

اگرچه شب، نرم بود،
شیرین بود،
اما چه بسیار در سینه آرزوی خورشید داشت
تا که کابوس این همه اشتیاق را
به روشنای یک صبح سپید
ارزان فروشی کند.

همه چیز رفت،
از جمله تاریکی
و اشتیاق
و رعشه
و مهتاب
و معصومیّت...

جز آن که نسیم
بر سر راه ملاقات سحرخیزان
گاه گاهی
تازیانه‌ای به لب‌هایش می‌نواخت

سرد بود
و بی اشتیاق...
صبح بود
اما تاریک...

پلک‌ها را آرام بر روی صحن چشم‌هایش کشید...
میان لب‌هایش را – بی‌دلیل – فاصله‌ای پر می‌کرد

ناگاه نسیم گرمی خواب را
به کوتاهی زمزمه‌ای تلخ
از چهره‌اش ربود

چشم سراسیمه،
پلک را به کناری زد و برخاست
نوای شنیدن سر داد که آیا
حتی آسمان تو را دلارام نبود؟